Mama
Text: Renate Fuchs / Musik: Klaus Löhmer, Andreas Melzer

Mama - hörst de mich,
Mama – ich vermesse dich.
Hück ess Hillijje Ovend - et jitt Jeschenke
un jrad jetz - muß ich widder an dich denke.
Wat bess du jeraß –
häss dir de Fööss wund jelaufe,
nur öm dinger Pänz för Weihnachte
jet schönes ze kaufe.
Du häss jearbeit Daach un Naach,
kühme dätste nie - häss immer nur jelaach.
Ich denke off an die Zick – wie et fröher wor,
Mama - denn un du wors immer för uns do.

Mir han et dir nit immer einfach jemaaht,
ävver e bös Woot - häss de nie zo uns jesaat.
Un hatte mer ens jet usjefresse
dann hatt’n mer Angs.
du nohm uns en d’r Ärm
un alles wor verjesse.
Vun all dinger Sorje hat’s de jrau Hoore,
doch et jing dir jot,
wenn mir Pänz jlöcklich wore.
Dat maaht dir och su schnell keiner noh,
Mama – du wors immer für uns do.

Diss Johr jitt et nix vum Chresskind,
häss de immer jesaaht.
Ävver dat häss de doch nie,
övver et Hätz jebraaht.

Hillijje Ovend - meddas,
d’r Papa hat d’r Baum eren jebrat
un för et Chresskind jeschmück
un fein parat jemaaht.
För jedes Küjelche am Baum,
krääht hä dann e Schnäppsje.
En Stund später - mot ich sdann schnell noch laufe
öm för d’r Baum noch e paar Küjelcher ze kaufe.

De Oma soß em Sessel „ohne Zäng“
un wor jlöcklich am laache,
weil d’r Papa alles su schön dät mache.
Als dä Baum fädig wor – dät d’r Papa nur noch lalle
dann esse hingeröcks d’r Oma en Schuuß jefalle

Holt ens die große Bütt eren,
jetz weed jebad!
Mama…,am leevste wör ich laufe jejange,
wenn de dat häss jesaat.
Die Bütt wood dann voll bis an der Rand jemaaht.
Dat war für mich ein Graus!
Denn weil ich et jüngste wor,
moot ich immer als letzter en die Zaus.
Su jing dat leider, Johr för Johr -- Mama
doch du wors immer für uns do.

Du häss et och immer su spannend jemaaht.
Hillijje Ovend nohm bedde - häss de jesaaht:
Maach schön ding Äujelcher zo!
Wenn et Chresskind vürbei flüch
un sieht die sin op,
drieht et sich eröm
un flüsch janz schnell widder fott.
Et Chresskind süht alles –
och wenn et flüch,
dann jitt et diess Johr - kein Poppekösch.

Ming Äujelcher maat ich dann och nit mieh op,
ich wollt jo en Poppekösch –
oder en schön Popp.
Vür lutter Opräjung kunnt ich nit schlofe
ich wor nur am Himmele.
Endlich jäjen Morje,
dätste dann mem Glöckche bimmele.

Uns Weihnachte zo beschenke,
wor für dich et schönste em Johr.
Hück sin mer allein - Mama
hück bes de nit mieh - vör uns do.


© 2010 - "Callas von Köln" - Renate Fuchs - Friedrich-Karl-Str. 258 - 50735 Köln